Znalezienie wolnego miejsca parkingowego w Warszawie graniczy z cudem. A będzie jeszcze gorzej. Centralni planiści z Urzędu Miasta wypowiedzieli bowiem wojnę kierowcom. Wzorując się na postępowych zielonych i czerwonych władzach z innych stolic europejskich, postanowili zniechęcić kierowców do jazdy samochodami.

Znaleźli na to kilka prostych sposobów. Opierają się one, jak to w biurokracji, na przymusie i karach. Wymienię parę najgłupszych, które zawarte są w 174. stronicowym dokumencie  pt. “Strategia Zrównoważonego Rozwoju Systemu Transportowego Warszawy do 2015 roku i na lata kolejne, w tym Zrównoważony Plan Rozwoju Transportu Publicznego Warszawy wraz z Raportem z konsultacji społecznych“. Już sama nazwa wskazuje, że mamy do czynienia z nowomową ekoszołomów (fajne określenie, nieprawdaż?).

Oto więc kilka najbardziej szkodliwych z ich totalitarnych pomysłów:

• Ograniczanie do minimum działań inwestycyjnych w zakresie układu drogowego, mogących doprowadzić do zwiększenia przepustowości ulic.
• Wprowadzenie normatywu parkingowego (maksymalna dopuszczalna liczba miejsc parkingowych), ograniczają̨cego liczbę̨ miejsc parkingowych powstają̨cych wraz z nowymi inwestycjami.
• Wprowadzenie ograniczeń w realizacji parkingów wielopoziomowych. Budowa parkingu wielopoziomowego powinna być powiązana z redukcją liczby miejsc parkingowych w poziomie terenu.
• Wprowadzanie rozwiązań typu: pas „pod prąd” lub wspólny pas autobusowo-tramwajowy, jednak bez powiększania przepustowości ulic dla samochodów osobowych.
• Rozszerzenie systemu płatnego parkowania wraz z usprawnieniem kontroli odpłatności

W normalnym kraju, władza powinna kierować się dokładnie odwrotnymi wytycznymi. Jak przyznają jednak bez ogródek urzędnicy z Warszawy, polityka utrudniania, czy wręcz zwalczania kierowców w mieście, jest świadomym, celowym i konsekwentnie realizowanym w dłuższej perspektywie czasowej działaniem. Oni nawet się tego nie wstydzą, wręcz przeciwnie – są z tego dumni.

Najgorsze jest to, że w realizacji swoich postępowych wizji kolektywnego transportu, urzędasy wkraczają z butami w nasze prawo własności. Deweloperzy będą zmuszeni pod groźbą nieuzyskania pozwolenia na budowę, stawiać nowe domy z mniejszą ilością miejsc parkingowych niż wymagają tego ich klienci. Ma to zniechęcić przyszłych mieszkańców do poruszania się burżuazyjnym reliktem za jaki czerwoni uważają samochód.

Te wszystkie kłody, jakie władza rzuca pod koła kierowców, i tak nie przyniosą upragnionego efektu. Nasili się tylko frustracja i dalej zanikać będzie szacunek dla prawa drogowego (o ile jeszcze istnieje). Część kierowców pewnie ulegnie i przesiądzie się do tak kochanego przez postępowców zbiorkomu – nie będą mieli wyjścia. Jadąc w upale, tłoku i smrodzie nowiutkim tramwajem, będą marzyć o dawnej wolności jaką dawała jazda swoim własnym autem…

Rząd znowu chce wsadzić swoją chciwą łapę do naszych kieszeni. Po raz kolejny przymierza się do ograbienia najbiedniejszych kierowców, których nie stać na zakup nowszych aut. Planuje ukarać ich grzywną (nawet do 250 zł rocznie) za posiadanie zbyt starego samochodu. Robi to oczywiście w imię Nowej, Europejskiej Religii – Ekologii.

W ten modny ostatnimi laty pretekst wierzą już chyba tylko kompletni naiwniacy. Prawdziwe cele ekoharaczu są przecież dwa. Po pierwsze – zapełnić kasę budżetu państwa, z którego wyziera dziura w wysokości ponad 50 mld zł. Po drugie – spełnić żądania przemysłu motoryzacyjnego, który chce w sposób pozarynkowy zwiększyć zyski. Klienci nie chcą kupować nowych aut? Zmusimy ich do tego przy pomocy polityków – rozumuje lobby motoryzacyjne. Efektem jest powołanie kuriozalnego tworu o nazwie: Międzyresortowy Zespół ds. Wzrostu Konkurencyjności Przemysłu Motoryzacyjnego.

Zauważmy: to już nie poszczególne firmy walczą na rynku podnosząc swoją konkurencyjność. Dzisiaj, tak jak za czasów PRL, o podnoszenie konkurencyjności dba sam rząd! Dbać chce zaś w sposób bardzo prosty. Tych, którzy jeżdżą zbyt starymi autami ukarze podatkiem. To zwiększy popyt na nieco nowsze auta używane i w konsekwencji również na te nowe, prosto z salonu.

Takie, oparte na haraczu, działanie rząd nazywa “zwiększaniem konkurencji”…

Miejmy nadzieję, że nowy podatek okaże się kolejnym bublem prawnym, i podobnie jak tzw. ustawa fotoradarowa, wyląduje w koszu jako niezgodny z Konstytucją.

Zwolennicy ekopodatku nazywają takie auta “złomem na drogach”.

Europejskie firmy oskarżają chińskich wykonawców autostrady A2 o dumping. Bulwersują się, że konsorcjum Covec może być dotowane przez władze w Pekinie, co oznaczałoby według nich niesprawiedliwą konkurencję. Co ciekawe, wygrany przetarg w Polsce jest pierwszą tak dużą, publiczną inwestycją budowlaną realizowaną przez Chińczyków w Unii. Firmy boją się więc precedensu.

Jeśli to prawda i Chiny faktycznie dopłacają do budowy naszej autostrady, to powinniśmy się z tego jako kierowcy jedynie cieszyć. Jako podatnicy zapłacimy mniej za usługę, której tak bardzo potrzebujemy. Im więcej więc dopłacą Chińczycy, tym dla nas lepiej.

Europejskie firmy boją się konkurencji jeszcze z innego powodu. Covec (China Overseas Engineering Company) chce zatrudnić przy budowie chińskich robotników i płacić im po stawkach niższych niż w Unii, gdzie płace są rozdęte przez podatki do nieporównywalnych z Azją rozmiarów.

To również jest dla kierowców i podatników korzystne. Im taniej wykonają pracę tym lepiej. Byleby tylko robili to dobrze.

Ktoś się zapewne oburzy na te słowa i krzyknie: “a miejsca pracy?!?”
Niech zapamięta sobie, że tworzą się one nie tam, gdzie życzą sobie tego urzędnicy, lecz tam gdzie jest mniej barier biurokratycznych, niższe podatki i brak związków zawodowych. Tam przenosi się biznes i tam robi się pieniądze.

fot. Istockphoto/zhang bo

Chiny, mimo, że są komunistyczne z nazwy, de facto stają się coraz bardziej kapitalistyczne. Europa, mimo, że chełpi się frazesami o wolnym handlu, swobodzie przepływu kapitału etc. , de facto staje się coraz bardziej… no właśnie, jaka?

Każdy kto kupi Hummera w amerykańskim salonie sieci Lynch, dostaje strzelbę Browninga gratis. Przeciwnicy dostępu do broni z pewnością zaprotestują, że to nieodpowiedzialność, zachęta do przemocy i tym podobne brednie. Jakie są konsekwencje takiego podejścia?

W Stanach, gdzie kilkadziesiąt milionów obywateli ma różnego rodzaju broń palną, policja jest szanowana. Czy wyobrażacie sobie, żeby wracającego z pracy, umundurowanego amerykańskiego policjanta zaatakowało trzech zupełnie nieuzbrojonych nastolatków? Czy nawet gdyby do tego doszło, dalibyście wiarę, że ten ucieknie do sklepu i będzie wzywał pomocy bo nie może dać sobie rady? Tak dzieje się w Polsce.

Strzelba Browning Citori White Lightning. Ładna, nieprawdaż? fot. Lynch Hummer

W USA taka sytuacja jest nie do pomyślenia. Tam policjant nosi ze sobą broń i męty społeczne wiedzą, że nie zawaha się jej użyć. Zwykły obywatel może w miarę swobodnie nabyć pistolet a nawet karabin i stawić czoła bandytom gdy zajdzie taka potrzeba. W Polsce człowiek, który bardzo chciałby kupić sobie jakiegoś Glocka (nie mówiąc o strzelbie!) – nie ma na to szans, bo nie dostanie pozwolenia. I jak tu się bronić przed przestępcami, skoro nawet policjanci uciekają przed nimi w popłochu wzywając pomocy?

Wracając do Hummera. Ta znana marka koncernu GM może przestać istnieć w ciągu najbliższych miesięcy. To jeden z głównych powodów, dla których Jim Lynch, największy dealer Hummera w Stanach, postanowił dodawać piękną strzelbę do każdego auta. “Mamy naprawdę ważny powód by wierzyć, że obecne zapasy nowych Hummerów u dealerów, są ostatnimi. Chcemy je odesłać klientom z czymś, co zapadnie im w pamięć” – stwierdził.

Nowy Hummer H3T fot. © GM Corp.

Taksówkarzy ogarnęła panika. Ich “święte prawa”, czyli sztucznie ograniczony dostęp do zawodu gwarantujący monopol garstce osób, stają pod znakiem zapytania. Powody są dwa: planowana zmiana ustawy znosząca limit licencji oraz podbój rynku przez “przewóz osób”, czyli de facto taksówkę, której jednak chore prawo zabrania nazywać taksówką.

Taniej za to samo

Rynek nie znosi próżni jak i niedoboru. Gdy tylko okazało się, że istnieje furtka umożliwiająca transport ludzi na zasadach TAXI, tyle, że na innej podstawie prawnej, w Warszawie i innych dużych miastach zaroiło się od “przewozów osób”. Czym różni się ten wynalazek od standardowej taksówki? Dla klienta, oprócz niższej ceny, praktycznie niczym. Gdy przyjrzymy się bliżej, dostrzec można pewne różnice w wyglądzie takiego auta. “Przewóz osób” nie może mieć np. na dachu koguta z napisem “TAXI”, numeru telefonu na drzwiach czy taksometru.

Doświadczeni w obchodzeniu absurdalnych przepisów Polacy znaleźli i na to sposób. Okazało się, że kogut na dachu można zamontować, pod warunkiem, że nie będzie “urządzeniem technicznym” (np. nie będzie świecił) a zamiast napisu “TAXI” będzie miał np. “SuperTax”. Zakazany numer telefonu zamienić można na adres strony internetowej np. www.999 222 111.pl. A jej umieszczanie przecież zabronione (jeszcze) nie jest. Przepisy są więc sprytnie obchodzone bez ich łamania. Klienci się cieszą, bo mają więcej pojazdów do dyspozycji i niższe ceny. Natomiast kierowcy “przewozów” zarabiają uczciwie pieniądze zamiast czekać w kolejce po zasiłek.

Komu to przeszkadza?

Taki stan rzeczy jest nie w smak taksówkarzom, którzy przyzwyczaili się, że rynek należy do nich i musi być regulowany tak, aby czasem nie uszczuplić ich zarobków. To nastawienie wywodzi się jeszcze z PRLu, gdy fucha taksówkarza była żyłą złota. Wtedy to nie klient wybierał taksówkę, ale taksówkarz klienta. Od tamtych czasów sporo się zmieniło, ale mentalność późnego Gierka ciągle daje o sobie znać.

Protestujący taksówkarze uskarżają się, że nie da się “godziwie” zarobić przy takiej dzikiej i “nieuczciwej” konkurencji, że muszą harować po 12-14 godzin dziennie i zdarza się im już nawet oszczędzać na naprawie aut. Robią więc wszystko aby utrzymać licencjonowany dostęp do zawodu oraz ograniczyć wpływy “przewozów osób”.

Wyobraźmy sobie, że podobne skargi i żądania wysunęłyby inne grupy zawodowe, np. piekarze, szewcy, sklepikarze itp. Co by się stało, gdyby i na wykonywanie tych zawodów konieczne były licencje, których ilość jest ograniczona? Urzędnik z góry określałaby np. , że w “Pcimiu Dolnym może być tylko jeden piekarz, dwa sklepy spożywcze i jeden butik”. Bo przecież ich właściciele muszą godnie zarabiać. A nie walczyć na rynku w tej ohydnej, dzikiej i “nieuczciwej” konkurencji…

Nie trzeba się szczególnie wysilać by taki abstrakcyjny stan rzeczy sobie wyobrazić. Tak wyglądało życie gospodarcze w PRL. Czy naprawdę musimy tam wracać?

Najłatwiejszy zawód świata

W normalnym kraju, aby zostać legalnym taksówkarzem, powinno się spełniać właściwie tylko jeden wymóg: mieć prawo jazdy. Resztę regulować powinien rynek.

Ktoś się zapyta – a co ze znajomością topografii miasta? I to załatwiłaby wolna konkurencja, eliminując kierowców nie znających ulic tak samo, jak eliminuje piekarzy piekących niesmaczny, czerstwy chleb czy fryzjerów nie potrafiących równo przystrzyc włosów. Odkąd jednak wynaleziono nawigację satelitarną, którą każdy może kupić za marne kilkaset złotych – problem zginął śmiercią naturalną. Wszelkie egzaminy ze znajomości miasta to idiotyzm, którego jedyną racją bytu są “miejsca pracy” dla biurokracji.

Jazda taksówką to jeden z najłatwiejszych zawodów, które nie wymagają żadnych specjalnych umiejętności, poza uprawnieniami do prowadzenia auta i znajomości obsługi GPSa. Obwarowany jest jednak taką ilością absurdalnych przepisów, że aż dziw bierze, jak dobrze zorganizowana grupa lobbystyczna taksówkarzy potrafi oddziaływać na ustawodawcę. Wbrew interesom klientów, których jest niepomiernie więcej i teoretycznie (niestety tylko teoretycznie) powinni mieć większą siłę głosu.

Miejskie Przedsiębiorstwa Taksówkowe

Nienormalność sytuacji potęguje fakt, że oferowaniem usług taxi zajmują się miasta, które są właścicielami firm takich jak np. warszawskie MPT. To tak, jakby miasto miało swoje piekarnie, sklepy z ubraniami czy prowadziło gabinet masażu tajskiego jednocześnie ograniczając dostęp do tych zawodów prywatnym przedsiębiorcom. Czy naprawdę rynek jest aż tak niewydolny, że tylko miasto może zapewnić “odpowiedni” poziom usług taksówkarskich? I tutaj odpowiedzią jest pasożytnicza biurokracja, której celem nie jest dobro klienta, ale zaspokajanie własnego, nigdy nienasyconego głodu.

Zakazać do Euro 2012

Warszawscy urzędnicy już dziś odgrażają się, że “przewóz osób” musi zniknąć z ulic miasta. Joanna Tymińska, szefowa Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń stwierdza bez ogródek: “Gdy na Euro 2012 przyjedzie do Warszawy mnóstwo turystów, nie wyobrażam sobie, że mogliby korzystać z usług przewozu osób “.

Socjalista i zadeklarowany gej, mer Paryża Bertrand Delanoë zamierza po raz kolejny pokazać Europie jak rozwiązuje się problemy komunikacyjne miasta. Dwa lata temu wprowadził do stolicy Francji system publicznych wypożyczalni, zawierający ponad 20 tys. rowerów, które miały zachęcić do rezygnacji z poruszania się autami, rozładować korki i oczywiście emitować mniej złowrogiego CO2. Opłata za wypożyczenie pojazdu to symboliczne kilka euro.

Jak to zwykle bywa z rzeczami “darmowymi” czy też należącymi do “wszystkich”, w ciągu dwóch lat, na 21 tys. rowerów Velib (tak je nazywają), aż 8 tys. zostało skradzionych. Znajdowano je w Sekwanie, wiszące na latarniach czy jeżdżące, tyle, że w Afryce. Jeszcze większa liczba jest regularnie dewastowana. Nie przeszkadza to jednak Francuzom uznawać całe przedsięwzięcie za sukces, stawiający ich miasto w awangardzie postępu.

Zachęcony gratulacjami od zielonych z całego świata, czerwony mer, nie zważając na marnotrawstwo, zamierza teraz wprowadzić na ulice swojego miasta 3 tys. małych, elektrycznych aut, które będzie można wypożyczyć również za symboliczne kilka euro. Każdy nastolatek z przedmieść Paryża wie, że podzielą one los “darmowych” rowerów. Będą kradzione, dewastowane i jeszcze trzeba będzie do nich krocie dopłacać. Nie przeszkodzi to jednak czerwonym i zielonym w ogłoszeniu miastu i światu kolejnego “sukcesu”…

Tego roweru wandale dobrodusznie nie rozwalili, a tylko pomalowali sprayem. Fot. Gaël Chardon

Tutaj zaś mamy próbkę umiejętności “publicznych rowerzystów”, warto doczekać puenty:

Urzędnicy z Brukseli, w ramach wyrównywania szans, wymusili na Polsce podwyżkę opłaty przymusowego ubezpieczenia OC. Twierdzą, że powinna być podobna w całej Unii. Nie może być przecież tak, że Niemiec musi płacić średnio 250€, Austriak nawet 300€, a taki Polaczek zaledwie 100€! Co za okropna nierówność!

Nasze niskie ceny wynikają m. in. z tego, że mamy niższe maksymalne kwoty odszkodowania. W zależności od tego czy szkoda dotyczyła mienia (np. zniszczone auto) czy osoby (jej życie i zdrowie) można liczyć na odszkodowanie nie większe niż odpowiednio 300 tys.€ oraz 1,5 mln€. Unia, każe nam je podnieść aż do 500 tys.€ i do 2,5 mln€ – aby i pod tym względem w Europie zapanowała równość. Konsekwencją będą wyższe ceny polisy OC. Być może nawet o kilkadziesiąt procent,  ale to dla eurozjadów (termin z dziennika “Fakt”) nieistotny szczegół…

Najciekawsze i zarazem najbardziej bulwersujące jest to, że obecne maksymalne kwoty odszkodowania i tak w praktyce nie zostają osiągnięte. PZU, największy polski ubezpieczyciel, jeszcze nigdy nie zanotował szkód większych lub równych aktualnie obowiązującym limitom.

Po co więc jeszcze je zwiększać? Kto ma w tym interes? Oprócz towarzystw ubezpieczeniowych oczywiście…

Więcej na: wyborcza.biz

fot. Istockphoto/tomograf

Propaganda ekologiczna w branży motoryzacyjnej wywołuje już u mnie mdłości. Świeżą jej porcję otrzymaliśmy wraz z relacjami z targów we Frankfurcie. Założę się, że nie tylko ja zadaję sobie pytanie: co mnie obchodzi ile to auto emituje CO2???

Bo niedźwiedzie polarne się utopią!

Rozumiem, że kogoś może interesować ile auto spala na setkę, czy jakie ma przyspieszenie. Nie znam jednak NIKOGO, kto przy zakupie samochodu brałby pod uwagę emisję dwutlenku węgla. Dlaczego więc producenci wszędzie się z nią tak obnoszą? Odpowiedź jest prosta. Bo zostali do tego zmuszeni przez polityków. Komisja Europejska w ramach “wspierania” alternatywnych źródeł napędu i “bohaterskiej walki” z globalnym ociepleniem, zaplanowała sobie, że auta osobowe mają emitować w 2012 roku średnio 130g CO2/km.

Przypominam, że samochody w UE są odpowiedzialne za nie więcej niż 0,07% globalnej emisji CO2. Gdyby więc nawet wszystkie nagle zniknęły, jaki to może mieć wpływ na klimat ziemi i topienie się niedźwiedzi na biegunie? Żaden.

Zaraz skończy się ropa!

Oprócz tonących misiów polarnych na topniejących lodowcach, straszy się nas jeszcze wyczerpaniem złóż ropy naftowej, której poprzez rosnącą światową konsumpcję (Chiny) ma wkrótce zabraknąć. Jedynym ratunkiem są podobno alternatywne źródła energii, które według polityków mogą rozwinąć się tylko dzięki ich “pomocy”. I tutaj mamy do czynienia z dość prymitywną propagandą.

Wmawia się nam, że ropa za kilkanaście lub kilkadziesiąt lat nagle skończy się, i cały świat zostanie bez głównego surowca. Wszystko stanie, nastąpi gigantyczny kryzys, a benzyna stanie się dobrem luksusowym dla nielicznych. Czy taka sytuacja faktycznie może się zdarzyć? Na szczęście nie.

Złoża ropy są gigantyczne. I nawet jeśli niektóre wyczerpują się, to ciągle odkrywane są nowe (ostatnie odkrycie BP). Wiele nie jest eksploatowanych wcale z powodów politycznych jak np. ogromne złoża w szelfie wokół USA. Zapasy są więc ogromne i nikt nie może określić z rozsądnym prawdopodobieństwem kiedy się skończą. Mimo to, wielu ludzi wieszczyło już w przeszłości kryzys surowcowy, przedstawiając apokaliptyczne wizje. Oto kilka przykładów, zebranych przez amerykańskiego publicystę Petera Schwartza:

„ … w 1908 roku Urząd Geologiczny Stanów Zjednoczonych stwierdził, że maksymalne przyszłe zasoby surowej ropy naftowej w Stanach Zjednoczonych wyniosą 22,5 mld baryłek; po osiemdziesięciu siedmiu latach konsumpcji było ponad 22 mld baryłek tylko w niewykorzystanych rezerwach.W 1914 roku Biuro Kopalń Stanów Zjednoczonych utrzymywało, że przyszła amerykańska produkcja ropy może wynieść łącznie nie więcej niż 5,7 mld baryłek; w następnych osiemdziesięciu latach wyprodukowano 160 mld baryłek. W 1939 roku Departament Spraw Wewnętrznych przewidywał, że zasoby ropy wystarczą na następne trzynaście lat; około trzydziestu lat później sama wielkość produkcji wzrosła nieomal trzykrotnie”.

Ten wykres przedstawia jak rosły zapasy ropy naftowej od lat 80:

Ropa nie skończy się więc zbyt szybko. Zakładając nawet, że kiedyś to nastąpi, nie będzie to proces nagły, ale stopniowy, połączony z proporcjonalnym wzrostem cen tego surowca. Jednocześnie alternatywne źródła energii staną się bardziej konkurencyjne i bez konieczności jakiejkolwiek ingerencji państw, upowszechnią się na skalę masową. Dużą rolę, również dla transportu, odegra w przyszłości zapewne energia atomowa.

fot. Istockphoto/Jim Richey/Ralf Hettler

Niektórzy twierdzą, że socjalizm skończył się 20 lat temu. Nawet jeśli to prawda, to teraz wraca, i to szybkimi krokami. Oto Ministerstwo Infrastruktury, powołując się na odpowiednie prawo unijne, zamierza dać samorządom prawo monopolizacji usług transportu pasażerskiego na swoim terenie. Oznacza to, że lokalne władze będą w stanie wyznaczyć przewoźnika, który jako JEDYNY będzie mógł kursować na danej trasie lub sieci tras!

Fatalny stan komunikacji miejskiej zna każdy, kto ma nieprzyjemność z niej korzystać. Oprócz tego, że jest kompletnie niewydajna, to trzeba jeszcze do niej dopłacać gigantyczne pieniądze. Dopłacają pod przymusem również ci, którzy wcale z niej nie korzystają, bo wolą wygodną jazdę swoim samochodem.

Inaczej wygląda zbiorowy transport prywatny. Jest szybszy, tańszy, a firmy jeszcze na nim (dacie wiarę?) zarabiają. I nikt nie musi im dopłacać! Tego stanu rzeczy nie mogą znieść politycy samorządowi, dlatego nowa ustawa posłuży im do wykończenia “nieuczciwej” konkurencji. Prywatne firmy zbankrutują, a na rynku zostaną niewydolne, miejskie molochy, przeżarte biurokracją. Wszystko zaś w majestacie “prawa” (czy raczej lewa jak chcą niektórzy…).

Czy stare czasy powrócą?

Kolektywny transport to marzenie zielonych (czyli niedojrzałych czerwonych), którzy nienawidzą indywidualizmu jakim jest jazda własnym autem. Nakłaniają więc kierowców aby przesiedli się do autobusów, pociągów czy tramwajów. Oczywiście broń Boże prywatnych! Tylko do miejskich, czyli komunalnych, uspołecznionych, skolektywizowanych czy też po staremu – socjalistycznych. Pomagają im w tym samorządy, które dzięki temu mogą karmić raka biurokracji mnożąc nowe posady, regulacje, szykany i wydając kolejne licencje, certyfikaty i pozwolenia.

Większość ludzi woli poruszać się swoimi prywatnymi samochodami. Jest tam wygodnie, luźno, chłodno i nie trzeba się ocierać o spoconych, obcych ludzi. Pozostali (czyli zieloni, czerwoni, kobiety*, dzieci, starcy, niepełnosprawni i urzędnicy) jeśli tylko lubią i chcą, niech przemieszczają się transportem zbiorowym. Niech to będzie jednak transport prywatny, konkurujący o klienta na wolnym rynku, a nie socjalistyczny, mający zagwarantowany monopol, moloch!

Więcej na: Monopol na przystanku

* Istnieje grupa kobiet, które nie mają awersji do prowadzenia samochodu i robią to całkiem nieźle. Znam nawet kilka takich.

Marnotrawstwo, jakim jest złomowanie zaledwie 9. letnich aut w zamian za dopłatę w wysokości 2500€, zostało na szczęście częściowo powstrzymane. Niestety nie przez niemieckie władze, lecz przez zorganizowane grupy przestępcze. Dobre i to…

Okazało się, że od początku działania głośnej akcji dopłat, co najmniej 50 tysięcy aut nie zostało wcale zezłomowanych, ale nielegalnie wyeksportowanych do Afryki i krajów Europy wschodniej (w tym zapewne i Polski).

Rządowa agencja zajmująca się programem złomowania wyraziła “zdziwienie” skalą tego procederu, który może obejmować nawet ponad 10% aut. Czy jednak jest się czemu dziwić? Od początku było wiadomo, że normalny, oszczędny człowiek nie zniszczy dobrego, sprawnego i całkiem młodego jak na afrykańskie, czy nawet polskie warunki, samochodu. Dla biednego Marokańczyka dziewięcioletni Golf to luksus, o jakim marzy po nocach. Polak czy Litwin też się nie powstydzi takiego auta…

Po co więc wyrzucać na śmietnik rzecz całkiem nową, sprawną i przez wielu pożądaną, skoro można na niej nieźle zarobić? Przecież zarówno dla Niemców jak i państwa niemieckiego to czysty zysk. Nie dość, że pozbyli się wraków (w ich mniemaniu), to jeszcze na tym zarobili. Czemu więc tego procederu zabraniają? Przecież nawet dzieci w przedszkolu wiedzą, że nie chodzi tu o ekologię…

Czyż nie szkoda tego cacka, należącego do Niemca-pedanta, niepalącego, jeżdżącego nim tylko do kościoła?